Προστέθηκε από ggr, 18.01.11 στο www.sintagespareas.gr
Μπορεί η Dolce Vita να τοποθετείται στη Ρώμη του ’50 και του ’60 (βλέπετε, το φιλμ γυρίσθηκε ακριβώς στην αλλαγή, το 1960), αλλά εάν ο Fellini ήταν ζωντανός σήμερα, σίγουρα θα το ξαναγύριζε στο Μιλάνο. Οίκος των “οίκων υψηλής μόδας” (αλλά και των μεγάλων business που την περιβάλουν), εκεί είναι που η Ιταλία ντύνει τα φουσκωτά πορτοφόλια της. Αλλά και όλος ο κόσμος, εδώ που τα λέμε, εδώ ονειρεύεται να αγοράζει τα ρούχα του. Μία παγκόσμια πρωτεύουσα της haute couture, μαζί με το Παρίσι, με τον Versace και τον Gucci της, είναι πολύ μπροστά από κάθε άλλο μέρος σαν κέντρο σχεδιασμού ενδυμάτων.
Το Μιλάνο, όμως, δεν είναι μόνο μόδα. Είναι και θέατρα, είναι και όπερα, είναι και κινηματόγραφος. Είναι και ξενοδοχεία με σουίτες εκατομμυρίων. Είναι και Milan (άντε, και Inter). Είναι όμως, αυτός ο παράδεισος των shoppers, και aperitivi και café (αυστηρά, ο espresso, με αυτόν τον όρο) και cappuccino. Με τους ευγενέστατους συνήθως μπάρμαν και το ασύγκριτο άρωμα του καφέ στο εσωτερικό, οι ναοί αυτοί της απόλαυσης στα όρθια, προσφέρουν πολύ περισσότερα από ένα “καφέ στο πόδι”. Και το αντιλαμβάνεστε αμέσως από τις εξαιρετικές τους βιτρίνες, με τον χρωματιστό γρανίτη (μοντέρα απάντηση στο κλασσικό μάρμαρο), το δουλεμένο γυαλί και τον παιχνιδιάρικο φωτισμό, που τραβούν αμέσως την προσοχή.
Σε ξεχωριστή θέση σε αυτόν το γιορτινό διάκοσμο των μιλανέζικων μπαρ, τις ημέρες των Χριστουγέννων, βρίσκεται ο αδιαμφισβήτητα κυρίαρχος των εορτινών γλυκών το περίφημο panettone. Κατακλύζονται οι βιτρίνες από κάθε λογής, χρώματος, και μεγέθους συσκευασίες panettone (και του επίσης διάσημου “ξαδέλφου” pandoro). Θυμάμαι χρονιές να επιστρέφω από ταξείδι με τα sac voyage μου γεμάτα (τι γεμάτα, “στουμπωμένα”) με τα δύο αυτά γλυκά. Βγαλμένα από την χαρτονένια συσκευασία και πατηκωμένα (για ίδια χρήση ήταν άλλωστε), για κέρδος χώρου. Τώρα το βρίσκεις και εδώ, παντού. Πάει και αυτή η ευχαρίστηση.... Μήπως να βρούμε μία άλλη; Μήπως ήρθε η ώρα να φτιάξουμε το δικό μας panettone; Τι λέτε, να το τολμήσουμε;
Μπορεί η Dolce Vita να τοποθετείται στη Ρώμη του ’50 και του ’60 (βλέπετε, το φιλμ γυρίσθηκε ακριβώς στην αλλαγή, το 1960), αλλά εάν ο Fellini ήταν ζωντανός σήμερα, σίγουρα θα το ξαναγύριζε στο Μιλάνο. Οίκος των “οίκων υψηλής μόδας” (αλλά και των μεγάλων business που την περιβάλουν), εκεί είναι που η Ιταλία ντύνει τα φουσκωτά πορτοφόλια της. Αλλά και όλος ο κόσμος, εδώ που τα λέμε, εδώ ονειρεύεται να αγοράζει τα ρούχα του. Μία παγκόσμια πρωτεύουσα της haute couture, μαζί με το Παρίσι, με τον Versace και τον Gucci της, είναι πολύ μπροστά από κάθε άλλο μέρος σαν κέντρο σχεδιασμού ενδυμάτων.
Το Μιλάνο, όμως, δεν είναι μόνο μόδα. Είναι και θέατρα, είναι και όπερα, είναι και κινηματόγραφος. Είναι και ξενοδοχεία με σουίτες εκατομμυρίων. Είναι και Milan (άντε, και Inter). Είναι όμως, αυτός ο παράδεισος των shoppers, και aperitivi και café (αυστηρά, ο espresso, με αυτόν τον όρο) και cappuccino. Με τους ευγενέστατους συνήθως μπάρμαν και το ασύγκριτο άρωμα του καφέ στο εσωτερικό, οι ναοί αυτοί της απόλαυσης στα όρθια, προσφέρουν πολύ περισσότερα από ένα “καφέ στο πόδι”. Και το αντιλαμβάνεστε αμέσως από τις εξαιρετικές τους βιτρίνες, με τον χρωματιστό γρανίτη (μοντέρα απάντηση στο κλασσικό μάρμαρο), το δουλεμένο γυαλί και τον παιχνιδιάρικο φωτισμό, που τραβούν αμέσως την προσοχή.
Σε ξεχωριστή θέση σε αυτόν το γιορτινό διάκοσμο των μιλανέζικων μπαρ, τις ημέρες των Χριστουγέννων, βρίσκεται ο αδιαμφισβήτητα κυρίαρχος των εορτινών γλυκών το περίφημο panettone. Κατακλύζονται οι βιτρίνες από κάθε λογής, χρώματος, και μεγέθους συσκευασίες panettone (και του επίσης διάσημου “ξαδέλφου” pandoro). Θυμάμαι χρονιές να επιστρέφω από ταξείδι με τα sac voyage μου γεμάτα (τι γεμάτα, “στουμπωμένα”) με τα δύο αυτά γλυκά. Βγαλμένα από την χαρτονένια συσκευασία και πατηκωμένα (για ίδια χρήση ήταν άλλωστε), για κέρδος χώρου. Τώρα το βρίσκεις και εδώ, παντού. Πάει και αυτή η ευχαρίστηση.... Μήπως να βρούμε μία άλλη; Μήπως ήρθε η ώρα να φτιάξουμε το δικό μας panettone; Τι λέτε, να το τολμήσουμε;
